Kobieta w starożytnym Rzymie

W. Durant w książce ‘Historia cywilizacji’ wspomina o tym, że w starożytnym Rzymie narodziny dziewczynek były źle widziane. Zwyczajem Rzymian było uśmiercanie dzieci zdeformowanych fizycznie, a także dziewczynek, stąd wynikała ich silna chęć do posiadania chłopców.

Kobieta w społeczeństwie rzymskim była traktowana jako ułomna; nie mogła podejmować jakichkolwiek decyzji, a co więcej była kierowana przez mężczyznę we wszystkich sprawach. Władzą cieszył się tylko mężczyzna i on miał pełne prawa wobec wszystkich członków jego rodziny. Do jego kompetencji należało wydanie wyroku śmierci na jego żonę w przypadku niektórych przewinień. Mężczyzna miał pełną władzę nad żonami swoich synów i wnuków. Władza ta obejmowała sprzedaż, torturowanie, wygnanie oraz zabicie kobiet.

Obowiązkiem Rzymianek było bezwzględne posłuszeństwo mężczyźnie, pokorne wysłuchanie jego żądań i spełnienie ich. Niedopuszczalny był sprzeciw kobiety i domaganie przez nią się czegokolwiek.

Ówczesna rzymska kobieta pozbawiona była spadku, który dziedziczył starszy syn i aby uniknąć dziedziczenia majątku przez kobietę, mężczyzna miał prawo przyjąć do swej rodziny, kogo chciał i wykluczyć z niej również, kogo chciał poprzez sprzedaż.